Wilma van den Akker & Mevrouw Schrijftaal
 

Foto links: Wilma van den Akker - Foto rechts: Ronald van Beek


Wilma van den Akker ontmoette ik eens in De Badkuyp in Amsterdam, later nog eens in Dordrecht bij café Merz. Als ik het me goed herinner droeg Wilma daar gedichten voor, uit een zelf gemaakt boekje.  In Amsterdam kreeg ik van haar dat boekje. Het was wit met blauw, herinner ik me. Na even met mijn vingers over boekruggetjes huppelen, vind ik het.  Het heeft geen titel, op de achterkant staat een aquarel die een trechter afbeeldt, op de voorkant een aquarel waarvan ik denk dat het een vogel is met daaronder 'W. v d Akker '03'. Ik tijdreis verder en kom in een gedichtenwereld terecht die ik vergeten was. Wilma heeft na de eigen beheerversie ook binnen de Windroosreeks een dichtbundel gepubliceerd. Ik heb die nooit gelezen en neem me direct voor dat wel te gaan doen. Op de website van Wilma kan ik alvast een klein aantal recente gedichten lezen. Die website heet www.schrijftaal.org. Want Wilma is niet alleen Wilma, ze is ook Mevrouw Schrijftaal, docent schrijven, docent ecokids, recensent, tekstschrijver en fotograaf.

Foto: Wilma van den Akker


Op een woensdagmorgen bel ik Wilma op om te vragen naar haar veelzijdigheid. Ik heb met haar afgesproken omdat Wilma niet bepaald de minst actieve persoon ter wereld is. Als ik haar vraag zichzelf te beschrijven in honderd woorden, krijg ik het volgende antwoord.

'Ik noem mezelf Mevrouw SchrijfTaal en ben een schrijf- en lesgeefbeest. Het beest heeft veel koppen en pootjes en is maar niet in een hokje te stoppen. Dat kreeg ik ook te horen toen ik afstudeerde aan de opleiding DOCS (Docent Creatief Schrijven): 'Jij past niet in een hokje.' Dat vond ik een groot compliment. Want ik houd wel van kaders, maar vooral om eruit te springen. Een voorbeeld: ik loop tegenwoordig elke dag te fotograferen. Ik kan blij worden van een blad dat mooi op een stoeptegel ligt, dat is meteen een schilderij. Maar een blad dat net over de grens van de tegel gaat, naar de volgende tegel, dat is minstens even spannend.'

'Ik leer stadskinderen de natuur kennen, dat ze genieten van kleine beestjes en plantjes, bioplastic maken, kruidenboter met wilde planten en bloemenparfum. Dat doe ik in opdracht van Ecokids en NME Amsterdam Noord.'

De communicatie met haar cursisten geeft haar energie die ze  graag inzet voor het fotograferen en schrijven,  twee disciplines die ze in afzondering doet. Althans, ook tijdens het wandelen met de camera raakt ze regelmatig in gesprek, vertelt Wilma. Ik kan het me helemaal voorstellen, Wilma is iemand met een open vizier, iemand tegen wie anderen spontaan beginnen te praten.

Als ik foto's van een lachende Wilma zie, en eerlijk gezegd heb ik nog nooit eentje gezien waarop ze niet lacht, dan moet ik altijd aan actrice René Zellweger denken. Die lacht ook alsof ze nog veel meer pret achter de hand heeft dan ze laat zien. Ik vraag aan Wilma wat die lach veroorzaakt. Wilma antwoord dat ze haar best doet zichzelf blij te maken, door te wandelen, te kijken, te verzinnen, te focussen op alles dat blijmoedig stemt.
'Ik ben verliefd op water', vertelt Wilma verder. Dat is dan ook de reden waarom ze zich soms ook boos maakt, hoe graag ze ook conflicten vermijdt. Wilma sluit niet haar ogen voor de plastic soep waar het water hier en daar veel van wegheeft, 'ik hoop dat daar een oplossing voor komt.'



Foto: Wilma van den Akker

Wilma zou daarom graag een portret willen lezen van Peter Smith van Klean. 

Aan het eind van ons telefoongesprek beloof ik Wilma dat ik een landartkunstenaar voor haar zal zoeken, wiens werk Wilma zeker aan zal spreken. Inmiddels heb ik bedacht dat het werk van Gerry Barry bij Wilma in de smaak zal vallen, maar helemaal zeker weten... doe ik dat niet.
 
 

 

 

colofon copyright disclaimer contact
arteco magazine voet